„Ten rysunek jest taki piękny, jesteś taka uzdolniona – moja kochana artystka. Twoja dusza naprawdę jest wrażliwa”. Usłyszałaś od swoich rodziców, że robisz coś dobrze, że masz talent do … Czy teraz kiedy masz przyjemność wychowywać nastolatka powielasz wychowawcze metody swoich rodziców, czy wdrożyłaś swoje własne? Czy w tych wychowawczych metodach znajduje się element doceniania? Pokazujesz swojemu dziecku, że jest dla Ciebie ważny? Czy Twoje dziecko czuje i wie, że jego obecność w domu ma znaczenie. Niezależnie, czy siedzi zamknięte w pokoju, czy z wami przy obiedzie, zapytane czy czuje się ważny i zauważany – co odpowie? Czy odpowie – „nie ma znaczenia, czy jestem czy mnie nie ma, rodzice są tak zajęci, że nie zauważają mnie”. Czy jednak powie „moi rodzice okazują na każdym kroku zainteresowanie mną i czuję się ważny i potrzebny”.

Spróbuj dzisiaj zrobić mały test. Porozmawiaj ze swoim dzieckiem i zapytaj go: „Czego ci najbardziej brakuje w naszych relacjach?”, „Jeśli miałabym coś zmienić, by sprawić ci przyjemność, co musiałabym zrobić?”, „czujesz się doceniony i zauważony przez nas?” – zadając to pytanie, możesz usłyszeć tak lub nie. To ostatnie pytanie jest pytaniem zamkniętym, na które dziecko nie musi rozwijać swojej wypowiedzi. Rozpoznasz czy mówi prawdę patrząc na jego komunikację niewerbalną – czyli, jeżeli odpowie TAK a głowę spuści w dół nie patrząc Tobie w oczy, możesz być pewna, że myśli inaczej niż odpowiada. Jednak z różnych przyczyn odpowie tak aby Cię nie niepokoić i nie tworzyć trudnej rozmowy. Jeśli odpowie TAK i będzie robił coś innego, np. bawił się komórką, grał na tablecie, pisał w laptopie, może to oznaczać, że odpowiedź padła dla tzw. spokoju i szybko zakończonej rozmowy. Prawda może być odmienna od wypowiedzianych słów. Jeśli odpowie TAK i będzie patrzył Ci w oczy i przy tym wykona ciepły gest – uśmiech, przytuli Cię – możesz być pewna, że mówi prawdę. Jeśli odpowie NIE – szybko zmień swoje dotychczasowe podejście do nastolatka, gdyż prawda wypowiedziana w oczy może być objawem frustracji, gniewu, żalu, może objawiać się ogromnym pragnieniem wywołanym miłością do Ciebie i oczekiwaniem, że kiedyś go zauważysz i docenisz.

Życie nastolatka to okres dokonywania wielu decyzji, to zadawanie sobie pytań „kim będę”, „co mam w życiu robić”, „jaką podjąć decyzję”, „kto mi może pomóc”. Jeśli nie Ty, to kto może wesprzeć dorastającego nastolatka, jeśli nie Ty, to kto go ukierunkuje i zapewni, że niezależnie od wyboru, zawsze może na Ciebie liczyć, bo jest częścią Ciebie.

Potrzeby nastolatka:

– utożsamienie się z kimś, lub czymś. Nasz nastolatek wchodząc w życie dorosłe, zbliżając się do życia z dala od rodziców szuka osób, tzw. idolów, z których mógłby czerpać wzorzec.

– podejmowanie decyzji. Wybór studiów, chłopaka/dziewczyny.

– poszukiwanie miłości i bycia docenionym, zauważonym. Jeśli zobaczy, że w gronie rówieśników, z którymi może wypić alkohol, czy wziąć narkotyki, będzie osoba, która go pochwali, okaże mu swoje zainteresowanie. Będzie go bardziej ciągnęło do tego środowiska, niż do bycia w domu, gdzie czuje się niedoceniony i nie zauważony. Uwaga! Nastolatkowie idą tam, gdzie czują się ważni, potrzebni, zauważeni i docenieni.

– wyczuwa przejawy hipokryzji. Bardzo łatwo integruje to jako niespójność. Jeśli zauważy, że mówisz coś a tego nie wykonujesz – bardzo szybko Ci to wykaże. W tym momencie przestajesz być w jego oczach autorytetem. jest bardzo mocno wyczulony na tym punkcie.

– jest doskonałym obserwatorem. Nawet jeśli Ty tego nie widzisz i nie czujesz. Wiedz, że jesteś przez cały czas obserwowana. Twoje zachowanie, działanie, wypowiadane słowa. Twój nastolatek pragnie znaleźć coś, co mógłby pobrać dla siebie jako swoje. Jeśli tego nie znajdzie u Ciebie, będzie szukał w innym miejscu.

– poszukuje własnej tożsamości. Ma swój światopogląd o sobie samym i poszukuje upewnienia się, czy inni odbierają go tak jak on sam siebie. Im mniej doceniania i okazywania zainteresowania nastolatkiem, tym bardziej zachwiane poczucie własnej wartości.

– ciągle poszukuje aprobaty. Jego serce krzyczy „zobacz mnie – jestem tu”, „doceń mnie, tyle wysiłku w to włożyłem”.

– poszukuje wierności ze strony innych, chociaż sam jest nieufny.

– potrzebuje afirmacji. O niej pisałam wczoraj.

Nic nie zdobędzie serca nastolatka jak docenianie jego jako człowieka. Docenianie prostych rzeczy, które zrobił.

Jeśli chcesz poznać potrzeby swojego nastolatka, to poproś go, aby opisał Ci idealny obraz rodziny. Pod kątem komunikacji, zarządzania w domu, finansowym, decyzyjnym, emocjonalnym, pod kątem ważności i wartości. To, co usłyszysz będzie odnosiło się do Waszej rodziny – jaką Twoje dziecko sobie wymarzyło i pragnie mieć. Skonfrontuj to, co usłyszysz z rzeczywistością i znajdziesz odpowiedź, co powinnaś zmienić, co dodać a co wyeliminować.

Jeśli Twój nastolatek z jakichś powodów nie będzie chciał opisać rodziny, to spróbuj z innej strony. Opisz hipotetyczną sytuację i poproś go o jej pozytywne rozstrzygnięcie.

Sytuacja.

Jesteś świadkiem kłótni twojego przyjaciela z dziewczyną. Widzisz, że zaczynają się wyzywać i zastraszają się rozstaniem. Po czyjej stronie byś stanął? Czy starał byś się ich pogodzić? Co byś powiedział przyjacielowi? Czy jego dziewczynie też byś coś doradził? – odpowiedzi, które usłyszysz będą odnosiły się do jego (Twego dziecka) potrzeb. Jego reakcja skierowana do przyjaciela będzie odzwierciedleniem tego, czego on sam oczekuje od Was jako rodziców w chwili, gdy jest mu ciężko, z czymś sobie nie radzi, albo pokłócił się z przyjacielem/przyjaciółką.

Wsłuchuj się w swego nastolatka, a zaczniesz odkrywać rzeczy, o których nigdy nawet nie pomyślałaś. Nauczysz się poznawać własne dziecko, jego potrzeby i oczekiwania. To kolejny krok do zbudowania Waszych więzi i relacji.

Pamiętaj to, co siejesz, to i zbierać będziesz.

Pozdrawiam cieplutko i do jutra Sylwia 😊